Το δικαίωµα του συνέρχεσθαι είναι θεµελιώδες για τη δηµοκρατία και την ελευθερία έκφρασης. Το Σύνταγµα της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας κατοχυρώνει στο άρθρο 21 αυτό το δικαίωµα (παραγρ. 1), ενώ στην παράγραφο 3 υπογραµµίζεται µε σαφήνεια ότι «ουδείς περιορισµός επιβάλλεται επί της ασκήσεως του δικαιώµατος τούτου πλην των υπό του Νόµου καθοριζοµένων, απολύτως δε αναγκαίων, µόνον προς το συµφέρον της ασφαλείας ή της δηµοσίας τάξεως ή της δηµοσίας υγείας ή των δηµοσίων ηθών ή της προστασίας των δικαιωµάτων και ελευθεριών των ηγγυηµένων υπό του παρόντος Συντάγµατος εις παν πρόσωπον, είτε τούτο µετέχει τοιαύτης συγκεντρώσεως ή ου».
Την ελευθερία του συνέρχεσθαι κατοχυρώνει και ο χάρτης θεµελιωδών δικαιωµάτων της Ε.Ε., µε ρητή αναφορά στο άρθρο 12 ότι «κάθε πρόσωπο έχει δικαίωµα στην ελευθερία του συνέρχεσθαι ειρηνικώς».
Αξίζει να σηµειώσουµε ότι στην Ελλάδα το δικαίωµα του «συνέρχεσθαι», αποτελεί το παλαιότερο ψηφισµένο άρθρο στο Ελληνικό Σύνταγµα ήδη από το 1864, κατά τη διάρκεια της συνταγµατικής µοναρχίας.
Το δικαίωµα του συνέρχεσθαι, της συνάθροισης, συνδέεται άρρηκτα µε την προσωπική ελευθερία και έκφραση και ενδυναµώνει το δηµοκρατικό αίσθηµα των πολιτών. Καθόλου τυχαίο ότι αυτό το δικαίωµα ταυτίζεται µε τη Γαλλική Επανάσταση αλλά και την Αµερικανική Ανεξαρτησία. ∆εν είναι επίσης τυχαίο ότι η εγκαθίδρυση απολυταρχικών – ολοκληρωτικών και δικτατορικών καθεστώτων, κατά κανόνα απόλυτο, συνδέεται µε την αναστολή/κατάργηση των δηµοκρατικών ελευθεριών, περιλαµβανοµένου του δικαιώµατος του συνέρχεσθαι. Και βέβαια, οι όποιοι περιορισµοί αυτής της θεµελιώδους κατά το Σύνταγµα και τις ευρωπαϊκές και διεθνείς συµβάσεις ελευθερίας δεν µπορούν να οδηγούν σε ακρωτηριασµό της.
Η θλιβερή Νοµοθεσία που υιοθέτησε, κατά πλειοψηφία, η Βουλή των Αντιπροσώπων, µε τις υπερεξουσίες που παρέχει στην Αστυνοµία, αποτελεί µνηµείο αντιδηµοκρατικής νοοτροπίας που όζει ολοκληρωτισµού και αυταρχισµού.
Είναι τόσες και τέτοιες οι υπερεξουσίες που παρέχονται στις αστυνοµικές Αρχές που, εν πολλοίς, περιστέλλουν, περιορίζουν και αποδυναµώνουν δραστικά το δικαίωµα του συνέρχεσθαι.
Είναι τραγικό, σε µια πικρή χρονική συγκυρία, που συνδέεται άρρηκτα µε το πραξικόπηµα του 1974 που στόχευε, πέραν των άλλων, σε περιστολή των δηµοκρατικών ελευθεριών του λαού µας να ψηφίζεται µια τέτοια ανελεύθερη Νοµοθεσία.
Απογοήτευση, θλίψη και όνειδος!
«Θα βγω στους δρόµους και στις πλατείες µε ντουφέκια, φωνές, µε συνθήµατα».
∆ώρος Λοΐζου
* Πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων
