Η απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να αποσύρει την υποψηφιότητά της από τη διαδικασία διεκδίκησης του προεδρικού χρίσματος του Δημοκρατικού Συναγερμού μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους.
Γράφει ο Στέλιος Στυλιανού
Κάποιοι θα μιλήσουν για υποχώρηση, άλλοι για πολιτικό τακτικισμό και ορισμένοι για μια κίνηση που ενδεχομένως να έκρυβε περισσότερους υπολογισμούς από όσους έγιναν δημοσίως γνωστοί.
Η ανάγνωση του γράφων ωστόσο, είναι πως η απόφαση αυτή, ανεξαρτήτως των παρασκηνιακών διεργασιών που προηγήθηκαν, είχε μια ουσιαστική πολιτική διάσταση: η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ -σοφά- επέλεξε να μην οδηγήσει την παράταξη σε μια ακόμη εσωτερική σύγκρουση, σε μια περίοδο κατά την οποία το κόμμα εξακολουθεί να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές των προεδρικών εκλογών του 2023.
Η καρέκλα που θα «έτριζε»
Ας είμαστε ειλικρινείς. Μια ενδεχόμενη επικράτηση της Αννίτας Δημητρίου στην εσωκομματική διαδικασία δεν θα σήμαινε αυτομάτως ότι ο ΔΗΣΥ θα έμπαινε σε τροχιά ενότητας. Αντίθετα, θα μπορούσε να ανοίξει έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι κάθε άλλο παρά τυχαίο στέλεχος που θα μπορούσε απλώς να αποδεχθεί μια ήττα και να αποσυρθεί από το πολιτικό προσκήνιο (αν τελικά λάμβανε μέρος στις εσωκομματικές διαδικασίες). Έχει διατελέσει πρόεδρος του κόμματος, διαθέτει ισχυρά ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό και εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό σημείο αναφοράς για ένα μέρος της συναγερμικής βάσης.
Από την άλλη, ο Γιώργος Παμπορίδης είχε ήδη μπει στη διαδικασία διεκδίκησης του χρίσματος, εκφράζοντας μια διαφορετική προσέγγιση για την επόμενη ημέρα της παράταξης. Ο Παμπορίδης, κατ’ ουσία δεν έχει τίποτα να χάσει και ανεξαρτήτως αποτελέσματος μπαίνει στο χάρτη ως παίκτης για την αρχηγία του ΔΗΣΥ
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Αννίτα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τους δύο συνυποψηφίους της, αλλά και τις εσωτερικές ισορροπίες που θα διαμορφώνονταν μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ · 19 Νοεμβρίου 2026 Η Πολιτική Ημέρα Η συνολική εικόνα της πολιτικής επικαιρότητας, σε τρία λεπτά. Διαβάστε το σημερινόΕπιμέλειαΑς υποθέσουμε λοιπόν, ότι κέρδιζε. Θα μπορούσε να εξασφαλίσει την πλήρη στήριξη των δύο άλλων πλευρών; Θα κατάφερνε να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους που δεν θα επέλεγαν την ίδια; Και κυρίως, θα μπορούσε να διαχειριστεί μια ενδεχόμενη συνέχιση της εσωτερικής αμφισβήτησης; Δεν είναι καθόλου αυτονόητο εκτιμώ.
Ακόμη και μια νίκη με σημαντική διαφορά θα μπορούσε να αφήσει πίσω της ένα βαθιά διχασμένο κόμμα. Και τότε, η πολιτική της θέση στην ηγεσία του ΔΗΣΥ θα μπορούσε να γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Η καρέκλα της προέδρου, αντί να ενισχυθεί, θα μπορούσε να αρχίσει να «τρίζει».
Εξάλλου, μια ενδεχόμενη ήττα της στην εσωκομματική διαδικασία θα δημιουργούσε διαφορετικού είδους προβλήματα. Θα ήταν εύκολο να αμφισβητηθεί η πολιτική της ηγεσία, ακόμη και αν η ίδια παρέμενε πρόεδρος του κόμματος. Το ερώτημα για το κατά πόσο θα μπορούσε να συνεχίσει απρόσκοπτα να ηγείται μιας παράταξης στην οποία θα είχε μόλις ηττηθεί από έναν εσωκομματικό αντίπαλο θα ήταν αναπόφευκτο.
Με άλλα λόγια, το ρίσκο δεν ήταν μόνο η απώλεια του προεδρικού χρίσματος. Ήταν και η πιθανότητα να πληγεί η ίδια η πολιτική της θέση.
Οι αριθμοί και τα «κουκκιά»
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη παράμετρος που δεν πρέπει να παραγνωρίζεται. Η Αννίτα Δημητρίου είναι πολιτικός και μάλιστα πρόεδρος ενός μεγάλου κόμματος. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πριν λάβει μια τόσο σημαντική απόφαση δεν αξιολόγησε τα διαθέσιμα δεδομένα, δεν συζήτησε με ανθρώπους που εμπιστεύεται και δεν επιχείρησε να μετρήσει τις πραγματικές της δυνατότητες. Με απλά λόγια, είναι λογικό να μέτρησε τα κουκκιά της.
Ένα μήνα πριν την απόφασή της (Σεπτέμβριος 2026) δημοσκόπηση που είδε το φως της δημοσιότητας, μεταξύ μελών και ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ που είχαν δικαίωμα συμμετοχής στις εσωκομματικές διαδικασίες, την κατέγραφε στην πρώτη θέση με 48%, έναντι 36% του Αβέρωφ Νεοφύτου και 7% του Γιώργου Παμπορίδη την ίδια ώρα όμως που άλλες δημοσκοπήσεις -όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω- κατέγραφαν μια πλήρως αμφίρροπη μάχη.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον ήταν το εύρημα που αφορούσε την εκλογιμότητα. Το 64% θεωρούσε την Αννίτα ως το πρόσωπο με τις ισχυρότερες προοπτικές σε μια προεδρική αναμέτρηση, ενώ το 58% εκτιμούσε ότι μπορούσε να προσελκύσει ευρύτερη στήριξη πέραν της παραδοσιακής εκλογικής βάσης του ΔΗΣΥ.
Αυτά τα στοιχεία δεν παραπέμπουν σε μια υποψηφιότητα χωρίς προοπτική. Αντιθέτως, έδειχναν μια πολιτική παρουσία με σημαντική απήχηση στο συγκεκριμένο ακροατήριο.Επομένως, η αποχώρησή της δεν μπορεί να αποδοθεί απλοϊκά σε αδυναμία επικράτησης έναντι του Αβέρωφ.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη ανάγνωση. Οι εσωκομματικές δημοσκοπήσεις δεν είναι οι προεδρικές δημοσκοπήσεις. Άλλο να κερδίζεις την προτίμηση των μελών ενός κόμματος και άλλο να καταφέρνεις να εξασφαλίσεις την υποστήριξη ενός ευρύτερου εκλογικού σώματος.
Είναι πιθανό λοιπόν, η Αννίτα να εξέτασε διαφορετικά σενάρια: Πώς θα στεκόταν απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη; Ποια θα ήταν η εικόνα της σε μια αναμέτρηση στην οποία θα συμμετείχε ο Ανδρέας Μαυρογιάννης; Ποιο θα ήταν το πραγματικό περιθώριο διεύρυνσης της υποψηφιότητάς της πέραν του ΔΗΣΥ;
Δεν υπάρχουν δημόσια διαθέσιμα στοιχεία (πλείστες δημοσκοπήσεις δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας) που να αποδεικνύουν ότι συγκεκριμένη δημοσκόπηση την κατέγραφε να υστερεί έναντι αυτών των δύο προσώπων. Ούτε μπορεί να αποκλειστεί ότι υπήρχαν εσωτερικές μετρήσεις που δεν δημοσιοποιήθηκαν.
Ωστόσο, μια πολιτική απόφαση τέτοιου μεγέθους προϋποθέτει αξιολόγηση όχι μόνο της σημερινής δύναμης ενός υποψηφίου, αλλά και των συνθηκών που θα διαμορφωθούν στην πραγματική εκλογική αναμέτρηση.
Το συμπέρασμα που αβίαστα εξάγεται είναι ότι η Αννίτα έκρινε ότι η -ενδεχόμενη- εσωκομματική νίκη δεν θα αποτελούσε απαραίτητα και το καλύτερο εφαλτήριο για την επόμενη ημέρα. Άλλωστε στα 41 της, δεν τελειώνει η πολιτική της διαδρομή, κάτι που και η ίδια άφησε να εννοηθεί μιλώντας στην Αιμιλία Κενεβέζου και την εκπομπή «Bras De Fer»
Το 2028 δεν είναι η τελευταία της ευκαιρία
Η Αννίτα Δημητρίου είναι μόλις 41 ετών. Σε μια πολιτική πραγματικότητα όπου οι περισσότεροι διεκδικούν την ανώτατη πολιτειακή θέση σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία, η ίδια διαθέτει σημαντικό χρονικό ορίζοντα μπροστά της.
Δεν είναι υποχρεωμένη να διεκδικήσει τα πάντα τώρα. Δεν χρειάζεται να μετατρέψει κάθε πολιτική ευκαιρία σε μάχη μέχρι τελικής πτώσεως.
Αντίθετα, μπορεί να συνεχίσει να ηγείται του ΔΗΣΥ, να ενισχύσει την πολιτική της παρουσία, να διαχειριστεί τις εσωτερικές ισορροπίες και να αποδείξει ότι μπορεί να κρατήσει ενωμένη την παράταξη σε μια δύσκολη περίοδο.
Εφόσον το επιθυμεί και εφόσον οι πολιτικές συνθήκες το επιτρέψουν, οι προεδρικές εκλογές του 2033 ή ακόμη και μεταγενέστερες αναμετρήσεις μπορούν να αποτελέσουν μια νέα ευκαιρία.
Στα 41 της, η Αννίτα δεν έχει κανέναν λόγο να αντιμετωπίζει το 2028 ως την τελευταία της ευκαιρία.
Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην πολιτική φιλοδοξία και την πολιτική στρατηγική: να γνωρίζεις πότε πρέπει να διεκδικήσεις κάτι και πότε είναι προτιμότερο να περιμένεις.
Προστάτευσε την ενότητα, αλλά η συνέχεια θα δείξει
Η ίδια, όταν ανακοίνωσε την απόφασή της, επικαλέστηκε την ευθύνη της ως πρόεδρος του κόμματος να προστατεύσει την ενότητα. Είχε, μάλιστα, επισημάνει ότι μια νέα διάσπαση θα ήταν καταστροφική τόσο για τον ΔΗΣΥ όσο και για τον τόπο.
Ασφαλώς, η απόσυρση μιας υποψηφιότητας δεν αρκεί από μόνη της για να θεραπεύσει τις εσωτερικές πληγές. Η ενότητα δεν επιτυγχάνεται με μια κοινή φωτογραφία ή με μια ανακοίνωση καλών προθέσεων. Χρειάζεται έμπρακτη συνεργασία, αμοιβαίος σεβασμός και αποδοχή των εσωκομματικών διαδικασιών.Η Αννίτα, πάντως, έκανε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Το πραγματικό στοίχημα πλέον είναι να αποδειχθεί ότι η απόφασή της δεν ήταν απλώς μια προσωρινή ανακωχή ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα, αλλά η αρχή μιας προσπάθειας επανασυγκόλλησης του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΔΗΣΥ δεν είναι ποιος θα κερδίσει το χρίσμα της 28ης Νοεμβρίου. Είναι αν ο υποψήφιος που θα αναδειχθεί θα έχει δίπλα του ένα πραγματικά ενωμένο κόμμα.
Και σε αυτή την εξίσωση, η Αννίτα Δημητρίου ενδεχομένως να κέρδισε κάτι που δεν μετριέται στις δημοσκοπήσεις: πολιτικό χρόνο, χώρο για να συνεχίσει την πορεία της και τη δυνατότητα να παραμείνει στο επίκεντρο των μελλοντικών εξελίξεων.
Μερικές φορές, στην πολιτική, η μεγαλύτερη διεκδίκηση δεν είναι να κερδίσεις μια μάχη. Είναι να γνωρίζεις πότε δεν πρέπει να τη δώσεις.





