Η εξαγγελία κόμματος από τον Φειδία Παναγιώτου είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής εποχής που γέννησε την ανάγκη για «αντισυστημικά» είδωλα, αλλά και μιας κοινωνίας που αναζητά φωνές έξω από το παραδοσιακό κάδρο. Ο ευρωβουλευτής-influencer, αξιοποιώντας το κενό εμπιστοσύνης και την κόπωση του εκλογικού σώματος από την κομματική ρουτίνα, επιχειρεί να μετατρέψει τη διαδικτυακή του επιρροή σε κοινοβουλευτική δύναμη.

Όμως, το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποκλειστικά προϊόν της εποχής των social media, ούτε απλώς μιας προσωποπαγούς ιδιορρυθμίας. Είναι και το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης πολιτικής αμέλειας. Τα ίδια τα κόμματα, με τη διαχείριση, τη ρητορική και την κουλτούρα που καλλιέργησαν επί δεκαετίες, άνοιξαν την κερκόπορτα σε τέτοιες εκφάνσεις. Ενίσχυσαν, άθελά τους, την απαξίωση, μετατρέποντας την πολιτική από συμμετοχή σε αποστροφή. Κι όταν οι πολίτες απομακρύνθηκαν, τη θέση τους κατέλαβαν οι «νέοι σωτήρες» της οθόνης.

Η “Άμεση Δημοκρατία” του Φειδία Παναγιώτου είναι περισσότερο αντανάκλαση παρά πρωτοβουλία. Αντανακλά μια κοινωνία που δεν πιστεύει πλέον στους θεσμούς, αλλά στις εφαρμογές. Που δεν διαβάζει προγράμματα, αλλά stories. Και όσο το πολιτικό σύστημα δεν επανακτήσει αξιοπιστία, θα γεννά με μαθηματική ακρίβεια νέα φαινόμενα σαν αυτό.

Σήμερα άλλοι ειρωνεύονται, άλλοι ανησυχούν. Κατά βάθος όμως ξέρουν πως δεν φταίει μόνο ο Φειδίας. Φταίει το έδαφος που του στρώθηκε.