Όσοι επιχειρούν να παρακολουθήσουν τις παρουσιάσεις του Φειδία Παναγιώτου, χρειάζονται υπομονή και διάθεση ερμηνείας. Πίσω από τον ενθουσιασμό και την αίσθηση «ανακάλυψης» μιας νέας πολιτικής φόρμουλας, φαίνεται να κρύβεται μια σύγχυση γύρω από το τι πραγματικά σημαίνει «άμεση δημοκρατία».
Η έννοια αυτή, που αποτέλεσε θεμέλιο της αρχαίας Αθήνας, προϋπέθετε πολίτες με παιδεία, συμμετοχή και αίσθημα ευθύνης – όχι απλώς αυθόρμητη έκφραση γνώμης. Η δημοκρατία εκείνης της εποχής λειτουργούσε πάνω σε γνώση και ευθύνη, όχι στην ευκολία του εντυπωσιασμού ή της στιγμιαίας αποδοχής.
Η διαφορά ανάμεσα σε πολιτική συμμετοχή και επικοινωνιακό πείραμα παραμένει λεπτή, αλλά ουσιαστική· και η δημόσια συζήτηση ίσως ωφεληθεί περισσότερο, αν η έννοια της συμμετοχής επανέλθει στη βάση της – με επίγνωση και όχι απλώς με πάθος.